تبلیغات
بارانی باید ...تاكه رنگین كمانی برآید - حکایت ترسا 6
 
بارانی باید ...تاكه رنگین كمانی برآید
یکشنبه 12 مرداد 1393 :: نویسنده : Tarsa

آرتان، همه جا را می گشت. از همه جا مثل نسیم عبور می کرد. انگار نه انگار که او روزگاری چه کرده بود و چه گفته بود....راهی که در آن قدم گذاشته بود او را پاک و خالص کرده بود. بر باغ های هشت بهشت وزید؛ آتشی سوزان شد در رگ های هفت طبقه ی دوزخ...انگار نه انگار که خودش روزی در آن وادی طعم عذاب را چشیده. اصلا حال خوبی داشت. دیگر خود را نمی شناخت. هیچ چیز و هیچ کس را نمی شناخت. دیگر آن آرتان قبلی نبود... همه چیز تغییر کرده بود. در هر قدمش گل معرفت از زمین می رویید...حال خوشی داشت.

بی هیچ دردسر، خود، یکی یکی پله های پرده های حجاب الهی را بالا آمد و مثل یک کودک مؤدب در محضرش نشست. سرش را از ترس و از شرم پایین انداخت و منتظر ماند.

خدا دوستش داشت. همیشه دوستش میداشت. حتی آن وقتهایی که به کل فراموشش می کرد. زمانهایی که در گرداب امیال و هوسها، اعم از مادی و غیر مادی و....می افتاد. حتی لحظه هایی که از سر لجبازی، هم نوای شیطان می شد و سر به ناسازگاری می گذاشت.

خدا در همه حال عاشق بنده ش بود. و لابد چه قدر دوست میدارد که این عشق در وجود بنده متجلی شود و نورش همه عالم را بگیرد...لابد.

: « و چه قدر راحت مرا در دنیایی انداختی که به مکر، چاه ها بر سر راه من کنده و مرا دستِ آمال و آرزو ها به رشته های خدعه و فریبش آویخته....که این دنیا طالبانش را هلاک می سازد و واردانش را نابود می گرداند....این دنیا که محل زندگی و منزل من است، پراز بلا و آفت و رنج و نکبت است.17 و چه نامردی ها کردم خدای من....چه قدر ساده ندیدت گرفتم. در هر لحظاتی که عمیقا به یادت، ذکرت، وجودت نیاز داشتم، تو را فراموش کردم و دست کمک به سوی دیگری دراز کردم؛ و چون مقصود حاصل نشد، نا امید و افسرده، دل از خودم کندم. غافل از اینکه این دل کندن، گسستن رشته ی پیوند من و توست...آه که چه قدر نادان بودم.

اما حالا خرسندم. چون در عین نیاز، بی نیازم. چون تو را در گنجینه ی قلب خود پنهان داشته م. و از این به بعد تنها تو...تنها خود تو معبود و اله من خواهی بود....همانطور که سالهاست هستی. اما اینبار من میدانم که هستی و هستیم را در بودنت معنا خواهم کرد...»

اشک هایش جاری شدند. آرامشی در خود یافت که پیش از این سراغی از آن نداشت. دست به دعا بلند کرد.

: « ای خدا! از رحمت بی حدّت عطای همیشگی ما را بیفزای و از موهبتهای فیضت، انعام ما را بهتر گردان. در باغ دلهای ما نهال عشق و محبت را بنشان و انوار معرفتت را بر ما به حدّ کمال برسان18...»

مرغکی شد بر دستان خداوند حکیم که آماده ی پریدن بود. او اوج و عروج را می خواست. به پایین نگاه کرد. قبل از سفر چه بود و بعد از سفر چه شد. بی شک، راه، راه رفتن بود نه راه ماندن.

به اراده ی خدا پرید. اوج گرفت...تا بینهایت. همت یارش بود پس بر دریاهای وسیع بلا تاخت. از بالای کوه های درد و رنج گذشت. از بیابان های داغ و سوزان شرک و غفلت جان سالم به در برد و با خود یکی گشت و  در سرای حیرت، گرفتار فراموشی و حسرت نشد.

پرنده ی کوچک ما که حالا پر و بال شکسته شده بود، به اراده ی الهی از شش وادی پر خطر گذشت و کسی هم ندانست که چه گونه؟ اما بنده ای که روزی در طوفان خامی و بی خبری گیر افتاده بود و سودای انتقام داشت، حالا  نماد سی مرغی شده بود که کون و مکان را در جستجوی سیمرغ زیر پا نهاده بودند. نهایتا در نهایت زاری و پریشانی به سر قله ی کوه وادی هفتم، بام جهان، قله ی قاف رسید. از خستگی و ناتوانی بر زمین افتاد و در آسمان نوری دید درخشنده و خیره کننده. خودش هم نمیدانست که چه چیزی در آنجا انتظارش را می کشد و سر انجام چه خواهد شد؟ اما با این وجود چیزی در درونش می گفت که باید منتظر بماند.

اما...انتظار سودی نداشت. خبری نبود. در اوج ناامیدی خواب او را درربود.

صدای تق تق عصای ترسا می آمد. همان آوازی که بارها و بارها در حلزونی خاطر آرتان نواخته شده بود. ترسا بود. خود او بود که می آمد اما شبیه ترسا نبود. جوانی بود که عصای ترسا را در دست داشت و در حالی که لبخند بر لب داشت، گروهی را رهبری می کرد. عده ی کثیری نزدیک سی تن پشت به پشت هم و پشت سر جوان می آمدند که صورت هاشان همه بشّاش و نورانی بود.

زیرلب زمزمه کرد: « ترسا....؟»

هبوط آغازیدن گرفت.

: « سفر بخیر برادر!»

جوان لبخند می زد.

: « مبارکت باشد...»

آرتان از لحن صدایش دریافت که خود اوست. چه زیبا شده بود. حتی اندک نشانی از خستگی نبود. از درد...رنج...پیری.

 حسّ سقوط ناخواسته، عصبانیش می کرد. احساس آدم را داشت، پیش از خوردن میوه ی ممنوعه...

: « قرار نبود اینجوری بشه ....ترسا.کجا میری؟»

: « این که چه چیزی قرار بود یا نبود را تو تعیین نمی کنی، برادر. تو راهی شو...من میمانم و مردمم. هر دو گمگشته هامان را پیدا کردیم. الان وقت رفتن است.»

: « نه...تنهام نذار ترسا....»

چشم باز کرد. روی خاک بود؟ بالای کوه؟

: « نه خانوم نگران نباشین داره هذیون میگه. اثرات آرام بخشه....» 

ترسا کجا میرفت؟ ترسا؟ این تویی که چنین پر پر و زار در کنار من خفته ای؟ بالای این کوه و روی این خاک مقدس؟ پس پر و بالت کو؟ مردمانت کجایند...؟

: « نفهمیدین علت خودکشیش چی بوده....؟»

: « خانوم راعی...خانوم راعی، مریض بغلی رو کنترل کنین وضعش وخیمه. نمیدونم چرا؟ وضعیتش تا همین چند دقیقه ی پیش ثابت بود....»

ترسا تو کجا می روی که چنین دور می شوی از من....؟ منی که به صدای عصایت...سپیدی نگاهت....آواز کلامت...عادت کرده بودم؟

چرا این هبوط بی پایان، پایان نمی پذیرد؟ تمام جانم کوفته ست....بال و پر پرواز ندارم که....

ترسا...چه طور کنارم هستی و از من دور میشوی؟ مگر همین جسم سپید، همین پیرمرد به روی خاک افتاده تو نیستی؟ پس آن سرو بلند قامت و نورانی که لبخند هایش تو را به یاد من می آورد کیست؟

این تناقض سخت مرا درگیر کرده....عطش دارم. عطش ندیدن، نبودن....عطش دوری و دل تنگی... ترسا چه زود کم آوردی...بلند شو! برای پیرمردی چون تو اصلا خوب نیست که چنین خوار و خفیف به زمین سرد خفته باشد...

: « ای وای آرتان....مامان چه بلایی سر خودت آوردی...؟ خانوم پرستار؟ بیا به داد بچه ی من برس از دست رفت....»

: « ای بابا...! خانوم محمدی اون دستگاه شوک رو بگید بیارن.دکتر رو هم خبر کنین. باید مریض رو منتقل کنیم مراقبت های ویژه...اگه دووم بیاره...»

: « آرتان مامان چشماتو باز کن....»

***

ترسا رفته  ست؛ به گمانم چند سا عتی می شود که از سفر بازگشته م. سفری که به اندازه ی یک عمر یا بیش تر به طول انجامید. سفری که با حقیقت همراه بود، با معرفت، با عشق، با حیرت، با فنا... دلم سخت برای ترسا تنگ شده ست. می خواهم نوشتن آغاز کنم و حکایت سفرم را بنگارم. حکایت سفری دور ودراز که همسفرش ترسا بود.

می نویسم...حکایت ترسا را.

***

      

 

 

    

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               

 

 

 

هر کس در وجود خود یک سیمرغ نهفته دارد.کافیست هر وقت که احساس دلتنگی کردید،بار سفرتان را ببندید و بی مقدمه سری به اندرون تان بزنید.

آنگاه از خود سؤال کنید.از کجا آمده اید و به کجا می خواهید بروید... بعد خود قضاوت کنید که با این اندرونی،آیا جایی هم برای خدا گذاشته اید یا نه؟

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

* **

*پاورقی

1.Agent

2. منطق الطّیر عطّار

3. همان

4. همان

5. همان

6. عابد مسیحی

7. سعدی

8. مناجات شعبانیه

9. مناجات شعبانیه

10. ترجیع بند عرفانی هاتف اصفهانی

11. مناجات خمسه عشره- مناجات شاکّین

12. همان

13. منطق الطّیر عطّار

14. حافظ

15. مناجات خمسه عشره- مناجات عارفین

16. حافظ

17. مناجات خمسه عشره- مناجات زاهدین

18. همان

*منابع

·        قرآن کریم.

·        مفاتیح الجنان.

·        دیوان حافظ. انتشارات زواّر

·        گلستان و بوستان سعدی. دکتر غلامحسین یوسفی، خوارزمی.

·        منطق الطّیر عطّار.

·        مثنوی مولوی.

·        دلاویزتر از سبز. علی مؤذنی. تهران. انتشارات برگ. 1371

 





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 16 شهریور 1396 06:34 ق.ظ
Fantastic goods from you, man. I have understand your stuff previous to
and you are just extremely magnificent. I actually like
what you've acquired here, certainly like what you are saying and the way in which
you say it. You make it enjoyable and you still take care of to keep it wise.
I can not wait to read much more from you. This is really a terrific web site.
پنجشنبه 12 مرداد 1396 05:46 ق.ظ
I visited several websites however the audio feature for audio songs current at
this web site is in fact excellent.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

کد هدایت به بالا